Sting, właśc. Gordon Matthew Thomas Sumner (ur. 2 października 1951 w Wallsend) – brytyjski piosenkarz, muzyk, multiinstrumentalista, tekściarz, kompozytor, aktor i aktywista.

W latach 70. i 80. XX wieku był liderem, wokalistą, tekściarzem, kompozytorem i basistą zespołu The Police.

W czasie swojej kariery solowej dostał 17 nagród Grammy, trzy Brit Awards, Złoty Glob i nagrodę Emmy. Był także czterokrotnie nominowany do Oscara za najlepszą piosenkę oryginalną. W 2002 roku został odznaczony tytułem Komadora Orderu Imperium Brytyjskiego i wprowadzony do Songwriters Hall of Fame.

W 2003 roku z kolei znalazł się w Rock and Roll Hall of Fame jako członek The Police. Został także uhonorowany prestiżowymi nagrodami Kennedy Center Honor (w 2014 roku) i Polar Music Prize (w 2017 roku). Ma na koncie sprzedaż ponad 100 milionów egzemplarzy swoich albumów zarówno solowych, jak i tych nagranych z The Police.

Swój pseudonim artystyczny otrzymał w czasach szkolnych, gdy grywał z lokalnymi zespołami jazzowymi. Podczas jednego z występów miał na sobie sweter w czarno-żółte pasy. Koledzy z zespołu Phoenix Jazzmen uznali, że wygląda jak osa lub pszczoła i zaczęli nazywać go Sting (pol.

„żądło”).

Julius LeBlanc Stewart (ur. 6 września 1855 w Filadelfii, zm. 4 stycznia 1919 w Paryżu) – amerykański malarz aktywny w Paryżu na przełomie XIX i XX w.

Urodził się w rodzinie zamożnego kolekcjonera sztuki Williama H. Stewarta. Studiował w École des Beaux-Arts, jego nauczycielami byli malarze akademiccy Jean-Léon Gérôme i Raimundo de Madrazo.

Artysta debiutował w paryskim Salonie w 1878 i szybko osiągnął znaczną popularność. Od lat 80. XIX w.

do końca wieku był obok Johna Singera Sargenta najbardziej popularnym amerykańskim artystą w Europie. Stewart malował przede wszystkim sceny rodzajowe z życia wyższych sfer, portrety i akty. W latach 90.

XIX w. zainteresował się pejzażem, przedstawiał głównie Wenecję. Pod koniec życia, gdy zaczął tracić popularność zajął się tematyką religijną.

Jego prace odznaczają się jasną i bogatą kolorystyką, wyraźnie inspirowaną impresjonizmem, tematyka jest lekka i radosna. Dominują przedstawienia młodych i wyidealizowanych kobiet podczas błahych zajęć, zabawy i wypoczynku. Akty często nawiązują do tematyki mitologicznej, zwykle przedstawiają modelki na łonie natury i w ruchu.