Ludwig van Beethoven (wymowa niemiecka: luːtvɪç fan ˈbeːthoːfn) (ur.

15–17 grudnia(zob. niżej) 1770 w Bonn, zm.

26 marca 1827 w Wiedniu) – niemiecki kompozytor i pianista, ostatni z tzw. klasyków wiedeńskich, a zarazem prekursor romantyzmu w muzyce, uznawany za jednego z największych twórców muzycznych wszech czasów. Urodzony w Bonn, na terenie dzisiejszych Niemiec, już w młodości przeniósł się do Wiednia, gdzie rychło uzyskał reputację pianisty wirtuoza, a następnie wybitnego kompozytora.

Mimo że około 25. roku życia zaczął tracić słuch, okazał wielką siłę ducha i nie zaprzestał tworzenia (do czasu również wykonywania) swoich dzieł, nawet w okresie całkowitej głuchoty. W historii muzyki stanowi centralną postać pogranicza klasycyzmu i romantyzmu.

Jego twórczość wytyczyła kierunek rozwoju muzyki na cały XIX wiek. Światową popularność Beethoven zawdzięcza przede wszystkim swym dziewięciu symfoniom, choć równie przełomowe było znaczenie jego sonat i wariacji fortepianowych oraz muzyki kameralnej, przede wszystkim kwartetów smyczkowych. Muzyka Beethovena łączy intensywność uczuć z doskonałością formy; wyraża się w niej apoteoza wolności i godności jednostki, woli życia, heroizmu, zmagań z losem oraz radości i powszechnego braterstwa.

Ferenc Fricsay (ur. 9 sierpnia 1914 w Budapeszcie, zm. 20 lutego 1963 w Bazylei) – węgierski dyrygent.

Ferenc Fricsay z muzyką związany był od dzieciństwa - jego ojciec był skrzypkiem.

Już w 1928 roku został studentem Wyższej Szkoły Muzycznej w Budapeszcie w klasie kompozycji. W zastępstwie za chorego Ottona Klemperera podczas Festiwalu w Salzburgu w 1947 roku poprowadził Śmierć Dantona (Gottfried von Einem).

To wydarzenie stało się początkiem międzynarodowej kariery Fricsaya, będącego wtedy asystentem Klemperera. Przedstawienie odniosło sukces, który przyczynił się także do tego, że von Einem został powołany w skład komitetu kierującego festiwalem, a sam Fricsay dyrygował tutaj także na następnych festiwalach. W latach 1948–54 Fricsay był dyrygentem orkiestry symfonicznej rozgłośni RIAS, w latach 1949-52 był także dyrektorem berlińskiej Deutsche Oper.

Następnie przeniósł się do Monachium (1956-58), aby znów wrócić do Berlina (1961) i współpracować z Symfoniczną Orkiestrą Radiową w zachodniej części miasta. Dyrygent ma na swoim koncie wiele nagranych z tą orkiestrą dzieł, a jego nagrania uzyskały uznanie w oczach krytyki. Fricsay zmarł na raka w szwajcarskiej Bazylei w wieku 48 lat.