Hello, I Must Be Going! – drugi solowy album Phila Collinsa, wydany w 1982. Nazwa pochodzi od tytułu piosenki z filmu braci Marx - Sucharki w kształcie zwierząt.
Płyta, podobnie jak poprzedzająca ją Face Value, jest dość mroczna i ma pesymistyczny wydźwięk. Wiele piosenek Collins nagrał pod wpływem bólu związanego z jego rozwodem. Na albumie można też usłyszeć stworzony przez niego styl muzyczny zwany gated reverb.
Jest on obecny w piosence "I Don’t Care Anymore". Najbardziej znanym utworem pochodzącym z płyty jest cover piosenki grupy The Supremes - "You Can’t Hurry Love".
Inne utwory z tego krążka nie zdobyły dużej popularności.
Płyta Hello, I Must Be Going! nie zdobyła dużej popularności w porównaniu do innych krążków nagranych przez Collinsa w latach 80. (Face Value, No Jacket Required i …But Seriously).
W czasopiśmie branżowym Teraz Rock wystawiono płycie ocenę 3 na 5. Na portalu Rate Your Music określono go jako reprezentującego m.in. gatunki pop rock, art rock, sophisti-pop i pop soul.
