The Isley Brothers – amerykańska grupa wokalno-instrumentalna. W czasie swej rozciągniętej na ponad pięć dekady aktywności twórczej, grupa tworzyła muzykę w gatunkach gospel, rytm and blues, rock and roll, soul, rock, disco, funky, tradycyjny pop. Grupa rozpoczęła swą karierę w 1954 roku jako wokalny kwartet, śpiewający gospel i składający się z muzykalnych braci – Ronalda, O'Kelly'ego, Rudolfa i Vernona.

Gdy ten ostatni zginął w wypadku motocyklowym w 1955 r., grupa występowała jako trio. Punktem przełomowym dla zespołu było nagranie przeboju Shout. Wprowadził on grupę na szczyty popularności.

Lata 1959–1962 były dla grupy szczególnie owocne. Nagrywała wtedy wiele przebojów, które na stałe weszły do kanonu rock and rolla. Do największych zalicza się cover – Twist and Shout.

Począwszy od połowy lat sześćdziesiątych, gdy dołączył do niej (jako sideman) Jimi Hendrix, zaczęła zmierzać w kierunku psychodelicznego soulu. Pod koniec dekady Hendriksa zastąpił najmłodszy z braci Ernie, kontynuujący agresywny, psychodeliczny styl gitarowy. Lata siedemdziesiąte stały się kolejnym wielkim okresem grupy.

Zespół stał się jednym z tych, które zdefiniowały muzykę disco i funky, nie tylko w sferze muzycznej, lecz także scenicznej, tanecznej i ogólnej oprawy oraz kolorystyki. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych grupa kontynuowała nagrywanie i występowała (ostatecznie jako duet), wykonując bardzo eklektyczny repertuar. W 1992 grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.